Καλησπέρα παιδιά. Δεν είναι πραγματικά συνηθισμένο φαινόμενο να συναντά κανείς ένα συγκρότημα που έχει συνδυάσει τόσα πολλά μουσικά είδη. Πιο συγκεκριμένα στα τραγούδια σας θα συναντήσουμε στοιχεία από jazz, blues, rock, avant-garde, alternative, φτάνοντας μέχρι ρεμπέτικο και flamenco. Πιστεύετε τελικά ότι μουσική είναι αυτό που πραγματικά βγαίνει από την ψυχή σου χωρίς περιορισμούς;

Ευάγγελος Βασιλάκος: Είναι ίσως λίγο υπερβολικό αν το θέσουμε έτσι. Πάνω απ’ όλα είναι ψυχαγωγία, το κάνουμε γιατί περνάμε καλά και γιατί μας βγαίνει αυθόρμητα. Οι περιορισμοί υπάρχουν πάντα, το μουσικό όργανο από μόνο του σε περιορίζει, το μόνο που δεν σε περιορίζει να εκφραστείς είναι ένα όπλο :-) Τρύφων Λάζος: Σίγουρα είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας, αλλά δεν νομίζω να μας έβγαιναν από μόνα τους, από ψυχής, στοιχεία jazz ή flamenco στη μουσική μας. Έπρεπε πρώτα να έρθουμε σε επαφή μαζί τους, για να μας επηρεάσουν στη συνέχεια…Τώρα γιατί αυτά τα είδη μουσικής ταιριάξανε καλύτερα στα αυτιά μας και όχι κάποια άλλα, δεν ξέρω πως μπορεί να εξηγηθεί… Μάλλον παίζει ρόλο η ιδιοσυγκρασία του καθενός και η τύχη, σε τι περιβάλλον μεγάλωσες και τα σχετικά...
-Μιλήστε μου λίγο για τα πρώτα σας ακούσματα και σε ποια ηλικία συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να γίνεται μουσικοί;

Ευάγγελος Βασιλάκος: Ουσιαστικά στη μουσική μπήκαμε ακούγοντας metal και όσο μεγαλώναμε ρίχναμε λίγο τα γκάζια. Όταν ασχολείσαι με την τέχνη γενικά δεν το συνειδητοποιείς απλά το κάνεις. Είτε κερδίζεις απ’ αυτό είτε όχι. Δεν έχεις επιλογή, αν δεν το κάνεις κάτι σε τρώει.
Τρύφων Λάζος: Βασικά για εμένα ήταν πολύ ξεκάθαρο και πολύ απότομο… Με το που άκουσα Metallica (Master! Master!) στα 14 μου δεν υπήρξε τίποτα άλλο πλέον στο μυαλό μου. Θα γινόμουνα μουσικός (κιθαρίστας βασικά, τα άλλα ήρθαν μετά)! Από τότε και μετά η μουσική παίζει αν όχι τον σπουδαιότερο, σίγουρα τον δεύτερο σπουδαιότερο ρόλο στη ζωή μου. Τι καλά να μην ήταν και τόσο αβέβαιη σαν επάγγελμα…

Η ονομασία του γκρουπ σημαίνει για σας κάτι συγκεκριμένο;

Ευάγγελος Βασιλάκος: Old Man στα αγγλικά εννοούν τον Διάβολο, Old House η κόλαση. Ποιος είναι ο παιδότοπος της κόλασης; Οι βασανισμένες ψυχές, οι αμαρτωλοί… Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί ότι θέλει ή απλά περιγράφει μία εικόνα που ταιριάζει με τη μουσική μας.

Ποιο είναι το στίγμα που θέλετε να αποτυπώσετε στην πρώτη σας δισκογραφική δουλειά με τίτλο ‘’The Whore and the Dog’’;

Ευάγγελος Βασιλάκος: Δεν θέλαμε να αποτυπώσουμε κάποιο στίγμα, απλά με την ηχογράφηση έφυγαν κάποια βάρη από πάνω μας. Και με την κυκλοφορία θα φύγουν ακόμη περισσότερα… Συν κάποιοι κόμποι στο στήθος…

Μία από τις πολλές συναυλίες που έχετε δώσει ήταν εκτός συνόρων και πιο συγκεκριμένα στην Βόρεια Ιρλανδία. Ποιες ήταν οι εντυπώσεις που αποκομίσατε και ποια η ανταπόκριση του κοινού;

Τρύφων Λάζος: Κάναμε 5 εμφανίσεις σε 4 πόλεις σε μπαρ με χωρητικότητα 200-300 ατόμων και απλά ήταν απίστευτα… Το κοινό (όχι όλοι εννοείται αλλά αρκετοί) μετά το τέλος κάθε συναυλίας μας ακολουθούσε στο σπίτι που μέναμε και μας ζητούσε να συνεχίσουμε να παίζουμε ακουστικά… Οπότε μάλλον κάναμε παραπάνω από 5 εμφανίσεις ;-) Να φανταστείτε σε κάποια φάση νοικιάστηκε λεωφορείο για να μεταφέρει εμάς και τον κόσμο σε μια εμφάνιση μας…Γενικά τα πράγματα πήγαν πολύ καλά με κάθε συναυλία να πηγαίνει καλύτερα από την προηγούμενη…Στην πρώτη εμφάνιση ήταν μόνο οι φίλοι (του Conor συγκεκριμένα μιας και είναι από εκείνα τα μέρη) στη δεύτερη λίγο παραπάνω και ου το καθεξής μέχρι που στην τελευταία (2η στο Belfast) γέμισε το μαγαζί που παίζαμε. Το ενθαρρυντικό ήταν ότι τα άτομα που μας έβλεπαν μία φορά ερχότανε και μας ξανάβλεπαν στην επόμενη εμφάνιση έτσι ώστε με ορισμένους γίναμε και φιλαράκια. Βασικά ο δικός μου προβληματισμός ήταν το πώς θα τους ακούγεται η προφορά μου αλλά τελικά δεν υπήρξε κάποιο πρόβλημα. Κάποια κοπέλα μάλιστα όταν μετά το τέλος της συναυλίας της είπα ότι είμαι Έλληνας δεν με πίστευε και νόμιζε ότι το παίζω έτσι για να φαίνομαι κουλτουριάρης και διαφορετικός…Γενικά η αντιμετώπιση ήταν πολύ επαγγελματική και τα λεφτά αρκετά καλά. Τα flyer καταλάβαμε ότι εκεί κάνουν δουλειά, ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός όπου και αν παίζαμε και το εντυπωσιακό είναι ότι με μόνο μισή ώρα soundcheck, δεν ξέρω αν οι ηχολήπτες είναι καλύτεροι ή οι χώροι εκεί, ποοοοολύ αλκοόλ και γενικά κάψιμο. Μάλλον θα πάμε και πάλι φέτος…

Πόσο δύσκολο είναι για ένα συγκρότημα που παίζει τη δική σας μουσική να μπορέσει να ‘’σταθεί’’ στην ελληνική σκηνή;

Τρύφων Λάζος: Δεν νομίζω ότι είναι και πολύ δύσκολο. Ήδη έχουμε το κοινό μας, χωρίς καμία ουσιαστικά υποστήριξη (έως τώρα τουλάχιστον) από το μουσικό τύπο της πόλης και μπορούμε και γεμίζουμε χώρους όπως το Μικρό μουσικό θέατρο ή το After Dark με παιδιά που δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ… Όπως κάνουν και φιλικά συγκροτήματα κοντά ή όχι τόσο στον ήχο αυτό. Εντάξει υπάρχει σίγουρα μία προτίμηση των εντύπων σε μπάντες που παίζουν πιο standard πράγματα, κυρίως βρετανική pop, αλλά αυτό δεν μας πτοεί καθόλου…

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν είναι γενικά και τόσο κοντά σε συγκροτήματα και καλλιτέχνες που δεν ακολουθούν τα ‘’μονοπάτια’’ της εμπορικότητας. Πιστεύετε ότι αυτό μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξει και πως;

Τρύφων Λάζος: Βασικά δεν μας ενδιαφέρει και πολύ… Εντάξει δεν θα λέγαμε όχι αν ξαφνικά γράφανε και για εμάς αλλά δεν το πολυσκεφτόμαστε… Άλλωστε νομίζω ότι πάνω κάτω όλοι μια παρέα είναι, οι γράφοντες και οι γραφόμενοι, μάλλον δεν έχουμε κάνει ακόμη τους σωστούς φίλους ;-)))

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι το ρεμπέτικο σαν μουσική έκφραση και κουλτούρα έχει κοινά στοιχεία με το Blues των νέγρων της Αμερικής. Ποια η γνώμη σας πάνω σ αυτό;

Τρύφων Λάζος: Μάλλον υπάρχουν κάποια στοιχεία κοινά στο ρεμπέτικο, με το παλιό blues μέχρι τη δεκαετία του 50 το πολύ και για τα δύο είδη (άλλωστε μετά το 45 δεν νομίζω να υπάρχει πλέον ρεμπέτικο)… Πηγάζουν και τα δύο είδη από καταπιεσμένους και περιθωριοποιημένους ανθρώπους, όπως και το flamenco άλλωστε και οι ρίζες τους πάνε πολύ πίσω σε θρησκευτικές μουσικές. Μακάρι να είχε και το ρεμπέτικο την αντίστοιχη εξέλιξη με το blues ή το flamenco και να υπήρχε ακόμη σήμερα…Για μένα είναι από τα πιο ιδιαίτερα είδη μουσικής πολύ πιο μπροστά από τη μουσική της εποχής μας. Ιδιοφυές. Αλλά δεν μπορώ να είμαι και πολύ αντικειμενικός γιατί απλά λατρεύω το είδος και όσο πιο βαθιά μπαίνω τόσο πιο πολύ θέλω να τα παρατήσω όλα και να πάω ν’ ανοίξω έναν τεκέ να τα πίνω με τους φίλους μου…

Η jazz είναι ένα είδος που δίνει στο μουσικό μεγαλύτερη ελευθερία αυτοσχεδιασμού. Αυτό είναι κάτι που εκφράζει και εσάς

Τρύφων Λάζος: Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαστε πολύ καλοί στον αυτοσχεδιασμό. Η jazz μας αρέσει πιο πολύ σαν ύφος και γι’ αυτό ασχολούμαστε… Καπνισμένα μπαρ της Αμερικής του 50 μόνο με μαύρους και γενικά περιθωριακούς τύπους που απλώς θέλουν να την βγάλουν καθαρή και αυτή τη νύχτα… Γενικά το κακό με τους τζαζίστες, κυρίως τους λευκούς μάλλον (αν και υπάρχει η άποψη ότι λευκός δεν μπορεί να παίξει jazz), νομίζω είναι ότι σταματάνε να είναι ακροατές. Και για ένα μουσικό νομίζω ότι είναι πολύ κακό να σταματά να είναι απλός ακροατής… Όλα αυτά τα τεράστια σόλο με τις κλίμακες πάνω κάτω, συνήθως με κουράζουν και σπάνια έχουν κάποια ουσία… Είναι όμως και 5 άνθρωποι που δεν πα’ να αυτοσχεδιάζουν όλη νύχτα, το αποτέλεσμα είναι απλά γαμάτο και σίγουρα καθόλου κουραστικό… Το καταλάβαμε πολύ νωρίς ότι δεν είμαστε τέτοιοι μουσικοί οπότε πάμε με τα νερά μας και γενικά προσπαθούμε να βγάζουμε πράματα που κατ’ αρχήν δεν κουράζουν εμάς…

Κλείνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά και να σας ρωτήσω τι μπορούμε να περιμένουμε από τους Old House Playground στο άμεσο μέλλον.

Τρύφων Λάζος: Την κυκλοφορία του “The Whore and the Dog” κατ’ αρχάς από κάποια αξιοπρεπή εταιρεία, πολλά live, καινούριο υλικό κάπου κάπου να ξεπηδά σε κάποια εμφάνιση και γενικά θα ήμαστε τριγύρω…

Ευχαριστούμε πολύ κι εμείς παιδιά και σας περιμένουμε στις 12 του Απρίλη στο Planet Music να τα σπάσουμε μαζί με τους φίλους μας Dustbowl… 

www.oldhouseplayground.com

www.myspace.com/oldhouseplayground

    Τζανιδάκης Κωνσταντίνος