του Κώστα Τζανιδάκη


33 ολόκληρα χρόνια  συμπληρώθηκαν από τότε που έφυγε από κοντά μας ο μεγαλύτερος τραγουδιστής όλων των εποχών, ο ανεπανάληπτος Elvis Presley. Ή μήπως δεν έφυγε ποτέ; Κάθε χρόνο ο μύθος του μοιάζει να μεγαλώνει, να εξελίσσεται, να ξεπερνάει τα όρια της λατρείας.
Πρόσφατα μπήκε στο βιβλίο Γκίνες σαν ο δημοφιλέστερος καλλιτέχνης όλων των εποχών στην Μ.Βρετανία ενώ σύμφωνα με υπολογισμούς έχει πουλήσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο μικρούς και μεγάλους δίσκους σε όλο τον πλανήτη. Ο Elvis πέρα από κάθε λογική συνεχίζει ακόμα και σήμερα  να μαγνητίζει ανθρώπους από διαφορετικές ηλικίες, από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, από διαφορετικές φυλές ακόμα και από διαφορετικά μουσικά είδη! Και αυτό όσο παράδοξο και αν ακούγεται έχει την εξήγηση του στο γεγονός ότι η ίδια η πορεία του  Elvis ήταν γεμάτη  από αντιφάσεις.


Ο Εlvis και ο …δίδυμος αδελφός του

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις 8 Ιανουαρίου του 1935 ξεκίνησε μια ζωή πραγματικά σα παραμύθι.

Η Gladys Presley φέρνει στο κόσμο δύο δίδυμα αγοράκια. Το ένα πεθαίνει λίγες ώρες μετά ενώ το άλλο (που όπως πίστευε η μητέρα του πήρε όλα τα χαρίσματα του μωρού που χάθηκε) έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη φυσιογνωμία στο χώρο της μουσικής .Το όνομα του Elvis Aaron Presley.

O Εlvis μεγάλωσε σε μία εξαιρετικά φτωχή οικογένεια όπου οι γονείς του Vernon και Gladys έκαναν διάφορες δουλειές για να τα φέρουν «βόλτα».
Σε ηλικία 10 ετών σε ένα διαγωνισμό ταλέντων τραγουδά το «Old Shep» και κατακτά τη δεύτερη θέση ενώ ένα χρόνο αργότερα η μητέρα του του κάνει δώρο μία κιθάρα η οποία γίνεται για τον μικρό Elvis ο καλύτερος του φίλος.

Το 1948 η οικογένεια Presley μετακομίζει στο Μέμφις του Τενεσή αλλά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν.
Το 1953 ο Elvis τελειώνει το γυμνάσιο και πιάνει δουλειά στην Crown Elecrtic Company σαν οδηγός φορτηγού. Στην ίδια εταιρία δούλευαν οι μετέπειτα Rockabilly stars, Johnny και Dorsey Burnette και μάλιστα ο Elvis (που τους αποκαλούσε χαϊδευτικά αδελφούς «Dalton») είχε τραγουδήσει σε μία  συναυλία μαζί τους.

Τα χρόνια της Sun Records

  

Το 1953 όμως ήταν πραγματικά μια χρονιά ορόσημο. Ο Elvis μπαίνει στα στούντιο της Sun records και ηχογραφεί ένα μικρό δίσκο με δύο τραγούδια για να τον κάνει δώρο, όπως λέει ο θρύλος ,στη μητέρα του. Όταν η Marion Keisker γραμματέας του Sam Phillips ιδιοκτήτη της Sun Records άκουσε τον Elvis να ερμηνεύει τα «Μy Ηappiness» και «That’s When Your Heartaches Begin» κατάλαβε ότι ο νεαρός με τις μεγάλες φαβορίτες είχε κάτι το ιδιαίτερο.

Έπεισε τον Sam Phillips να τον ακούσει ,αυτός όμως δεν ήταν από τους ανθρώπους που ενθουσιάζονταν εύκολα  Βάζει δίπλα του τον Scoτty Moore στη κιθάρα και τον Bill Black στο μπάσο, αρχίσουν να παίζουν γνωστές επιτυχίες(κυρίως του Dean Martin.) και πολύ γρήγορα καταλαβαίνει ότι έχει στα χέρια του αυτό που ακριβώς ζητούσε. Ένα λευκό τραγουδιστή με φωνή μαύρου.
Έτσι λοιπόν τον Ιούλιο του 1954 o Elvis ηχογραφεί επίσημα το πρώτο του τραγούδι( μία σύνθεση του Arthur «Big Boy» Crudup) το «That’s all rihgt»( με δεύτερη πλευρά το «Blue moon of Kentucky» του Bill Monroe). Ο δίσκος κυκλοφορεί στις 7 Ιουλίου πουλάει, 20000 αντίτυπα και φτάνει στο νούμερο 3 των charts στη Μέμφιδα. Όταν μάλιστα το «That’s all rihgt» παίχτηκε για πρώτη φορά από τον Dewey Phillips στη ραδιοφωνική του εκπομπή, το τηλεφωνικό κέντρο του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού από το Μέμφις πήρε φωτιά. Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι όλοι οι ακροατές ρωτούσαν ποιος είναι ο νέγρος καλλιτέχνης που ερμηνεύει το τραγούδι! Η απήχηση στο κοινό ήταν τόσο μεγάλη που ο Elvis έδωσε εκείνο το βράδυ την πρώτη του ραδιοφωνική συνέντευξη.

Μέσα σε διάστημα 16 μηνών, και ενώ έχουν αρχίσει οι πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις, ο Elvis ηχογραφεί τέσσερις ακόμη δίσκους με την Sun records: «Good rockin’ tonight/I don’t care if the sun don’t shine», «Milkcow blues boogie/You’re a heartbreaker», «Βαby let’s play house/I’m left ,you’re right ,she’s gone», «Mystery train/I forgot to remember to forget»
Τα τραγούδια του ήταν ουσιαστικά μία μίξη rhythm n blues  και country, από την οποία ξεπήδησε ένας νέος ανατρεπτικός ρυθμός. Το rockabilly.
Είναι η εποχή που ο Elvis ΄΄στοιχιώνει΄΄ τις κινηματογραφικές αίθουσες βλέποντας ξανά και ξανά την ταινία΄΄Επαναστάτης Χωρίς Αιτία΄΄ (Rebel Without A Cause) , έχοντας τον πρωταγωνιστή  James Dean ως ιδανικό πρότυπο.

Στις 22 Νοεμβρίου 1955( και ενώ μάνατζερ του Elvis έχει αναλάβει ο «συνταγματάρχης» Tom Parker ) o 20χρονος Elvis Presley υπογράφει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία RCA Victor αντί του ηγεμονικού για την εποχή ποσού των 35000 δολαρίων.


Είδωλο μιας εποχής

Τον Ιανουάριο του 1956 ο Elvis εμφανίζεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση, στο σόου των Dorsey Brothers, ερμηνεύοντας το  «Heartbreak hotel». Αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσει παραλήρημα ενθουσιασμού ση νεολαία και το τραγούδι να εκτοξευτεί στην κορυφή των αμερικανικών charts. Από κεινο το σημείο και μετά όλα εξελίσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το νεαρό παιδί με τους σηκωμένους γιακάδες, τις μακριές φαβορίτες και το πλούσιο κοκόρι κατάφερε να ξεσηκώσει ένα πρωτοφανές κύμα λατρείας που όμοιο του δεν υπήρξε ποτέ.

Είναι γεγονός ότι
η αμερικανή νεολαία, μια δεκαετία μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, είχε αρχίσει να αναζητά καινούργια ιδανικά, να αμφισβητεί έντονα κανόνες και θεσμούς, να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τη δικής της ταυτότητα. Ήδη χιλιάδες νέοι είχαν ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες ΄΄Ο Ατίθασος΄΄ (The Wild One ) με τον Μarlon Βrando και ΄΄Επαναστάτης Χωρίς Αιτία΄΄ (Rebel Without A Cause) με τον James Dean. Ο Elvis λοιπόν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος, την κατάλληλη χρονικά στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευε τα τραγούδια του είχε μια χροιά επαναστατική, ήταν μια μίξη λευκής και νέγρικης κουλτούρας, ξεφεύγοντας ταυτόχρονα κατά πολύ από τα στερεότυπα της εποχής.

Απ΄ την άλλη πλευρά οι προκλητικές κινήσεις του στη σκηνή ξυπνούσαν τα καταπιεσμένα ένστικτα της νεολαίας, η οποία έβλεπε στο πρόσωπο του τον άνθρωπο που θα μπορούσε να ενσαρκώσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της. Μέσα σε λίγους μήνες ο Elvis κατάφερε να γίνει ο πρότυπο για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μόνο η παρουσία του στη σκηνή ήταν ικανή από μόνη της να προκαλέσει παροξυσμό. Σε κάθε του κίνηση οι σκηνές υστερίας διαδέχονταν η μία την άλλη όλο και με μεγαλύτερη ένταση. Και πίσω απ όλα αυτά υπήρχε το μεγαλύτερο όπλο του, αυτό που τον ακολούθησε μέχρι την τελευταία στιγμή και δεν τον πρόδωσε ποτέ. Η ανεπανάληπτη φωνή του.

Ο  Elvis ήταν πραγματικά ένας χαρισματικός ερμηνευτής. Μπορούσε να τραγουδήσει το ίδιο καλά ένα εκρηκτικό rock’ n’ roll κομμάτι, ένα μελαγχολικό rhythm n blues, μία ερωτική μπαλάντα, ένα ατμοσφαιρικό gospel και φυσικά ένα οποιοδήποτε τραγούδι από το χώρο της country. Πειραματίστηκε ακόμα και με την    ethnic ηχογραφώντας απίστευτα κομμάτια, δεκαετίες πριν την ΄΄ανακαλύψουν΄΄ κάποιοι. Αυτό όμως που είχε τεράστια  αξία στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ήταν ότι κατάφερε να δώσει κύρος σε μια μουσική η οποία ήταν απαξιωμένη από το λευκό ακροατήριο αλλά είχε προσφέρει τα μέγιστα στη δημιουργία ακόμα και της ίδιας της  rock’ n ‘roll. Με τη φωνή του Elvis η μουσική των μαύρων μπήκε σχεδόν με το ζόρι σε όλα τα σπίτια των λευκών. Το rhythm n blues απέκτησε υπόσταση και αναγνώριση. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του χρώματος και της μουσικής σχεδόν έπαψαν να υπάρχουν χωρίς καν οι περισσότεροι να προλάβουν να το συνειδητοποιήσουν. Ο τρόπος που έγινε αυτό ήταν απλός.

Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ο Elvis ηχογράφησε πολλές διασκευές κυρίως μαύρων μουσικών. Σχεδόν ποτέ όμως δεν έπαιρνε κάποια μεγάλη επιτυχία, προτιμούσε συνήθως άγνωστα κομμάτια στο ευρύ κοινό. Όταν αυτά με τις δικές του ερμηνείες γινόντουσαν επιτυχίες, ο περισσότερος κόσμος γνώριζε  τις πρώτες εκτελέσεις οι οποίες ερχόντουσαν ξανά στο προσκήνιο. Κανείς ποτέ δεν τον κατηγόρησε ότι οικειοποιήθηκε τραγούδια άλλων γιατι εξάλλου ο Elvis είχε ένα ακόμα μοναδικό χάρισμα. Μπορεί να μην έγραφε μουσική αλλά τα τραγούδια που διασκεύαζε ήθελε να έχουν το δικό του προσωπικό στίγμα και να μην μοιάζουν με τις αυθεντικές εκτελέσεις. Κάτι που σχεδόν πάντα κατάφερνε.

Και μέσα σε όλα αυτά υπήρχαν και πολλοί οι οποίοι  στο πρόσωπο του Elvis έβλεπαν έναν μεγάλο κίνδυνο να ελλοχεύει για την υγιή κοινωνία. Τον κατηγόρησαν για ανηθικότητα και ότι με τη μουσική του ενισχύει την αύξηση της εγκληματικότητας των νέων. Σε τηλεοπτικές εκπομπές έσπαζαν τους δίσκους του και έφτασαν στο σημείο όταν τραγουδούσε σε τηλεοπτικά σόου οι κάμερες να τον δείχνουν από την μέση και πάνω! Τίποτα όμως δεν μπορούσε να σταματήσει τον χείμαρρο που είχε δημιουργηθεί.

Μέσα στο 1956 ο  Elvis κατέκτησε την κορυφή των αμερικανικών charts με τα κομμάτια ΄΄Heartbreak Hotel΄΄, ΄΄I Want You, I Need You, I Love You΄΄, 
΄΄Don't Be Cruel΄΄, ΄΄Hound Dog΄΄, και  ΄΄Love Me Tender΄΄  κάτι που έγινε και με τα άλμπουμ ΄΄Elvis Presley΄΄ και ΄΄Elvis΄΄. Την ίδια χρονιά γυρίζει την πρώτη του κινηματογραφική ταινία με τίτλο  ΄΄Love Me Tender΄΄  απ’ την οποία προέκυψε και το ομώνυμο τραγούδι. Φυσικά εκτός από τις συναυλίες σημαντικό κομμάτι αυτής της περιόδου είναι και οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Έτσι θα εμφανιστεί στο σόου των Dorsey Brothers, στο Milton Berle Show, στο The Steve Allen Show και φυσικά στο περίφημο Ed Sullivan Show. Στο τελευταίο σπάει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης με 54 εκατομμύρια τηλεθεατές να τον βλέπουν να ερμηνεύει το ΄΄Hound Dog΄΄ με έναν τρόπο που ούτε θα μπορούσαν να φανταστούν οι περισσότεροι ότι μπορεί να υπάρξει.
Το συγκρότημα του Elvis συμμετέχει πλέον και ο Dj Fontana στα ντραμς ενώ πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας κρύβεται ο δαιμόνιος μάνατζερ ΄΄συνταγματάρχης΄΄ Parker. Ένας άνθρωπος  που τον βοήθησε τα μέγιστα στην αρχή της καριέρας του αλλά που στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας στην εξέλιξη της. Λέγεται μάλιστα ότι το 25%  των κερδών του  Elvis που είχε συμφωνηθεί να παίρνει κάποιες φορές έφτανε και το 50%.
Το 1957 και αφού οι θαυμαστές του τον έχουν ήδη ανακηρύξει ΄΄βασιλιά΄΄ γυρίζει δύο ακόμα κινηματογραφικές ταινίες, τις περίφημες  ΄΄Loving You΄΄ και  ΄΄Jailhouse Rock΄΄. Στην πρώτη αποτυπώνετε όλο το αυθεντικό κλίμα της πρώτης έκρηξης του rock’ n’ roll έχοντας σαν αποκορύφωμα την ερμηνεία του στο ΄΄Got A Lot Of Living To Do’’ ενώ στη δεύτερη είναι η πρώτη φορά που κερδίζει θετικές κριτικές από τους ειδικούς. Τα τραγούδια του ΄΄Too Much΄΄,  ΄΄All Shook Up΄΄, ΄΄(Let Me Be Your) Teddy Bear΄΄, ΄΄Jailhouse Rock΄΄ και ΄΄Don't΄΄ κατακτούν την κορυφή όπως φυσικά και τα άλμπουμ ΄΄Loving You΄΄ και ΄΄Elvis Christmas Album΄΄. Τη ίδια χρονιά αγοράζει την περίφημη Γκρέησλαντ όπου θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του.

Το 1958 παίρνει αναβολή από το στρατό για να τελειώσει τα γυρίσματα του ΄΄King Creole΄΄, τις καλύτερης κατά πολλούς (μαζί με το ΄΄Flaming Star΄΄) ταινίας του. Στις 24 Μαρτίου ο Elvis κατατάσσετε στον στρατό και ήδη οι περισσότεροι βιάζονται να προβλέψουν το τέλος της καριέρας του. Τα δύο χρόνια της απουσίας του ο Elvis όχι απλά δεν εξαφανίζεται αλλά φτάνει στην κορυφή του billboard τόσο με το ΄΄Hard Headed Woman΄΄ (1958) όσο και με το ΄΄A Big Hunk O' Love΄΄ (1959) που είχε ηχογραφήσει από πριν. Στο διάστημα αυτό βέβαια συνέβη ένα περιστατικό το οποίο συντάραξε τη ζωή του και αυτό δεν είναι άλλο από τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του Gladys στις 14 Αυγούστου του 1958. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του μετά την κηδεία της ΄΄Τώρα έχω χάσει τα πάντα’’. Ένα μήνα μετά ο Elvis παίρνει μετάθεση για τη Γερμανία όπου θα γνωρίσει την μετέπειτα γυναίκα του Priscilla.

Η επιστροφή από το στρατό και ο κινηματογράφος

  

 Το 1960 ο Elvis γίνεται και πάλι πολίτης και επιστέφει στην Αμερική. Εμφανίζεται στο τηλεοπτικό σόου του Frank Sinatra (ο οποίος λίγα χρονιά πριν είχε μιλήσει με όχι και τόσο κολακευτικά λόγια για τον Elvis και το rock’ n’ roll ) και σκαρφαλώνει και πάλι στην κορυφή με τo single ΄΄Stunk On You΄΄. Κάτι όμως φαίνεται να έχει αλλάξει στον Elvis και αυτό οι φανατικοί του θαυμαστές δεν το παίρνουν με καλό μάτι.

Αυτό εν μέρει είναι αλήθεια. Ο Elvis επηρεασμένος από την ευρωπαϊκή μουσική που γνώρισε κατά την παραμονή του στη Γερμανία διασκεύασε μέσα σε 2 χρόνια με αγγλικό στίχο εκπληκτικές ιταλικές μελωδίες, που δεν είναι άλλες από τα περίφημα It's Now or Never (το κλασικό O Sole Mio), Are You Lonesome Tonight?, Surrender και Can’t Help Falling In Love,όλα Νο 1 στην Αμερική εκτός από το τελευταίο που έφτασε ένα βήμα πριν . Ταυτόχρονα το πρώτο του lp μετά τον στρατό με τα τίτλο ΄΄Elvis is Back!΄΄ είναι πραγματικά ένα εξαίρετο δείγμα δουλειάς που δείχνει την μεγάλη άνεση του Elvis  να κινείται με την ίδια επιτυχία σε εντελώς διαφορετικά μουσικά είδη (στο άλμπουμ αυτό συμπεριλαμβάνεται και η απίστευτη διασκευή του στο ΄΄Recosinder Baby΄΄). Την ίδια περίοδο η απήχηση που είχε στην Αγγλία (αν και δεν εμφανίστηκε ποτέ ζωντανά) έμοιαζε να μην έχει όριο, με αποτέλεσμα το ένα τραγούδι του να διαδέχεται το άλλο στην πρώτη θέση του πίνακα των charts. Από το 1960 ως το ’62 εννέα τραγούδια του έφτασαν μέχρι την κορυφή!

Είναι πάντως γεγονός ότι μετά την επιστροφή του ο Elvis κάθε άλλο παρά επαναστατικές διαθέσεις φαινόταν να έχει. Υπήρχαν φυσικά ηχογράφησης που θύμιζαν τον παλιό του εαυτό (΄΄I Feel So Bad΄΄, ΄΄Little Sister΄΄, ΄΄Marie's the Name ΄΄, ΄΄Return To Sender΄΄, ΄΄ Devil in Disguise΄΄) αλλά ουσιαστικά μεταβαλλόταν σιγά σιγά σε τραγουδιστή για όλη την οικογένεια. Σε αυτό έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οι κατά μέσο όρο τρεις κινηματογραφικές του ταινίες το χρόνο. Ταινίες μετρίου ως χαμηλού επίπεδου τις περισσότερες φορές που το μόνο που περίμενε να δει κάποιος ήταν τον Elvis να τραγουδάει. Κάποιες απ’ αυτές γνώρισαν παγκόσμια επιτυχία (΄΄Blue Hawai΄΄i , ΄΄Girls! Girls! Girls!΄΄, ΄΄Fun in Acapulco΄΄, ΄΄Viva Las Vegas΄΄) και από εμπορικής άποψης σχεδόν όλες ήταν αποδοτικότατες. Δεν ήταν λίγα μάλιστα τα soundtracks που μπήκαν μέσα στα 10 πρώτα(΄΄GI Blues΄΄, ΄΄Blue Hawaii΄΄, ΄΄Girls! Girls! Girls!΄΄,  ΄΄ It Happened at the World's Fair΄΄,  ΄΄Fun in Acapulco΄΄, ΄΄Kissin' Cousins ΄΄΄, ΄΄Roustabout΄, ΄΄Girl Happy ΄΄.,΄΄Harum Scarum΄΄).

Με την πάροδο όμως των ετών και ενώ στο προσκήνιο της μουσικής σκηνής είχαν εισβάλει ονόματα όπως οι Beatles, οι Rolling Stones, οι Animals, οι Kings, οι Byrds, ο Bob Dylan, ο Tom Jones  και λίγο αργότερα οι Doors, η Janis Joplin και ο  Jimmy Hentrix η εικόνα του Elvis έμοιαζε να φθείρεται. Ο ίδιος μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που έχει μιλήσει με όχι και τόσο κολακευτικά  λόγια για τις ταινίες που γύρισε, έχοντας όμως και αυτός το δικό του μερίδιο ευθύνης. Περικυκλωμένος από τη ΄΄Μαφία του Μέμφις΄΄, μια ομάδα  ανθρώπων που είχαν αναλάβει τη προστασία του, ο ΄΄βασιλιάς΄΄  φαινόταν αιχμάλωτος των επιλογών του. Παρένθεση το εκπληκτικό gospel άλμπουμ How Great Thou Art το 1967 που του χάρισε το πρώτο του βραβείο grammy, από τα τρία συνολικά που κατέκτησε. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του Priscilla ενώ την επόμενη χρονιά έρχεται στον κόσμο η κόρη του Liza Mari.


Η συνάντηση με τους Beatles

O Elvis δεν ήταν άνθρωπος που δεν επιδίωκε να εμφανίζεται σε κοσμικές εκδηλώσεις αναζητώντας τα φώτα της δημοσιότητας. Σαν χαρακτήρας ήταν κλειστός, μελαγχολικός πολλές φορές και γενικά συνεσταλμένος. Δεν μιλούσε πολύ παρά μόνο όταν αυτό ήταν απαραίτητο. Παράλληλα δε δίσταζε να χαρίσει από επιταγές χιλιάδων δολαρίων μέχρι πανάκριβες Κάντιλακ σε ανθρώπους που έβλεπε ότι έχουν ανάγκη, άγνωστους προς αυτόν τις περισσότερες φορές.

Το 1965 όταν οι Beatles ήταν στο αποκορύφωμα της καριέρας τους επισκέφτηκαν την Αμερική για μια σειρά εμφανίσεων και όπως είχαν δηλώσει και οι ίδιοι τον πρώτο άνθρωπο που θα ήθελαν να συναντήσουν ήταν ο Elvis Presley. Στο Χόλυγουντ λοιπόν έλαβε χώρα η μεγαλύτερη συνάντηση στην ιστορία της μουσικής. Ο Elvis και οι Beatles μαζί σε ένα ανεπανάληπτο τετ α- τετ που συνοδεύτηκε από ζεστή κουβέντα αλλά και πολύ τραγούδι.


Το  Comeback


Το 1968 ο συνταγματάρχης Parker,  πρότεινε στον Elvis να πρωταγωνιστήσει σε ένα τηλεοπτικό σόου με …χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ο ΄΄βασιλιάς΄΄ για πρώτη φορά, απ’ ότι λέγεται, εναντιώθηκε απέναντι του σε τέτοιο βαθμό ώστε  να κινδυνέψει και αυτή ακόμα η συνεργασία τους. Αποφάσισε λοιπόν να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και με συμπαραστάτη τον σκηνοθέτη  Στηβ Μπάιντερμ, να φτιάξουν ένα τηλεοπτικό σόου βασισμένο σε τραγούδια απ’ όλο το φάσμα της καριέρας του. Έτσι και έγινε.

Έχοντας στο συγκρότημα του τόσο τους παλιούς του φίλους, Scotty Moore  και D. J. Fontana όσο και τους νέους, Alan Fortas, Lance LeGault και Charlie Hodge, ο Elvis ήρθε αντιμέτωπος στη σκηνή με το ίδιο του το κοινό, που είχε εγκαταλείψει από το 1961 στο  Περλ Χάρμπορ της Χαβάης. Με δερμάτινο σύνολο, τσουλούφι και φαβορίτες βγαλμένες από τη δεκαετία του ’50 και ένα ύφος που αιχμαλώτιζε αντίκρισε τις κάμερες λέγοντας ΄΄Αν γυρεύετε μπελάδες, ήρθατε στο κατάλληλο μέρος΄΄. Αυτό ήταν. Από την πρώτη κιόλας στιγμή καταλάβαινε κανείς ότι ο Elvis ήθελε όχι απλά να δώσει τον καλύτερο εαυτό του, αλλά να αποδείξει σε όλους ότι παραμένει ο ΄΄βασιλιάς΄΄.

Σε κάθε του κίνηση διαπίστωνες την αγωνία  για το αποτέλεσμα αλλά και  ταυτόχρονα ένα συγκλονιστικό πάθος. Από τις παλιές του επιτυχίες (΄΄Heartbreak Hotel΄΄, ΄΄Hound Dog΄΄,΄΄ All Shook Up΄΄, "Jailhouse Rock" ,
"Love Me Tender" , "Can't Help Falling in Love") μέχρι τις καινούργιες του ηχογραφήσεις ("If I Can Dream", "Guitar Man", "Big Boss Man").

To 1969 ακλούθησαν  δύο εξαιρετικά άλμπουμ, τα ΄΄From Elvis in Memphis΄΄  και ΄΄From Memphis To Vegas/From Vegas To Memphis΄΄ ενώ τραγούδια όπως τα περίφημα ΄΄In the Ghetto΄΄ , ΄΄Suspicious Minds΄΄ (Νο1στις ΗΠΑ) και ΄΄Don't Cry, Daddy΄΄ τον έφεραν και πάλι στις πρώτες θέσεις των charts.

Η δεκαετία του ‘70
 

Στο Λας Βέγκας ο Elvis (σχεδόν μέχρι το θάνατο του) βρισκόταν δύο φορές το χρόνο για σειρά εμφανίσεων. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τεράστια, σε σημείο να θυμίζει έντονα τις μέρες τις δεκαετίας του ’50. Το 1970 εμφανίζεται στο Χιούστον του Τέξας μπροστά σε σχεδόν 50.000 θεατές και προκαλεί ντελίριο ενθουσιασμού. Την ίδια χρονιά γυρίζεται το ντοκιμαντέρ΄΄ Elvis-That’s The Way It Is ΄΄φιλοδοξώντας να παρουσιάσει τον ΄΄βασιλιά΄΄ πίσω από τις κάμερες.

Το 1972 κυκλοφορεί σε δίσκο η ζωντανή του εμφάνιση στο Madison Square Garden με τίτλο ΄΄Elvis: As Recorded At Madison Square Garden΄΄ ενώ το τραγούδι του ΄΄Burning Love΄΄ χαλάει κόσμο. Ταυτόχρονα γυρίζεται και ένα νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο ΄΄Elvis On Tour΄΄, παρουσιάζοντας τις καλύτερες στιγμές του από διάφορες συναυλίες. Δυστυχώς όμως η σχέση του με την Priscilla πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο με αποτέλεσμα να χωρίσουν τον Οκτώβριο του 1973, κάτι που τον επηρέασε αφάνταστα.

Λίγο πριν, τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς, σπάει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης όταν την συναυλία του στη Χαβάη παρακολουθούν δορυφορικά πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές! Από εκεί και ύστερα αρχίζουν σταδιακά τα πρώτα προβλήματα υγείας με αποκορύφωμα την λιποθυμία του πάνω στη σκηνή. O Elvis  μοιάζει να είναι εντελώς μόνος ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Οι ηχογραφήσεις του δεν έχουν πλέον την παλιά τους ζωντάνια, παρόλα αυτά τραγούδια όπως τα ΄΄Always On My Mind΄΄, ΄΄Lovin Arms΄΄, ΄΄My Boy΄΄ και ΄΄Separate Ways΄΄ εκπέμπουν εκτυφλωτική λάμψη.  Το 1976 του προτείνεται να λάβει μέρος μαζί με την Barbara Streizant  στην ταινία ΄΄Ένα Αστέρι Γεννιέται΄΄ αλλά ο μάνατζερ του, με τους αδέξιους χειρισμούς του, χάνει την ευκαιρία. 

Τα προβλήματα στην υγεία του γίνονται όλο και περισσότερα με αποτέλεσμα ο έλληνας γιατρός του Νικόπουλος να του δίνει συνταγές για δεκάδες ηρεμιστικά χάπια. Στις 26 Ιουνίου εμφανίστηκε Ινδιανάπολη και αμέσως μετά διέκοψε τις ζωντανές εμφανίσεις για ένα μικρό διάστημα ξεκούρασης. Στις 16 Αυγούστου του 1977 ο Elvis βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του σπιτιού του, προδομένος από την καρδιά του. Ποτέ όμως δεν έφυγε από τη μνήμη και την καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το 2002 το άλμπουμ ΄΄Elv1s - 30 Number 1 Hits΄΄ πήγε Νο 1 σε 30 χώρες αποδεικνύοντας την τεράστια απήχηση που εξακολούθησε να έχει στο κοινό. Πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε για έναν άνθρωπο που ακόμα και να μικρά παιδιά γνωρίζουν με το όνομα ΄΄ Elvis ο βασιλιάς΄΄